Kvit eksklusivitet

Tilfeldigheiter gjer livet unikt. Når eg minst ventar det kjem eg i snakk med spanande personar.

Nokre gonger fører det til lange vennskap, andre gonger ikkje. På ferie åleine i Barcelona møtte eg ein indar som dreiv ein gard i India etter fullført Master i økonomi i England. Han påpeikte viktigheita av å drive med det som betydde noko. I dag sel han fruktkassar til ein bitte liten del av den indiske befolkninga. Med eit innbyggjartal på langt over 1,2 milliardar har han likevel ein respektabel kundegruppe.

Te har også altid stått sentralt i livet hans, der opphaldet i England ikkje akkurat gjorde det mindre viktig. Han er difor i full gang med produksjon av både kvit, grøn og svart.

Kunnskapen og handlekrafta til karen vekka nysgjerrigheita mi.

DSC_5343-1024x702.jpg

I ettertid har eg fått tilsendt prøvar av den kvite teen. WOW, det var eksepsjonelt godt. Det er få gonger te imponera meg, men når salte tonar av stein og tang får dominere saman med tropisk frukt og urt kan ein ikkje gjere noko anna enn å bli lamslått av begeistring. Kvifor er kvit te interessant? Eksepsjonelt god smak.

All type te kjem frå same planta og skilnaden ligg i produksjonen. Kvar enkel gard som produserer te kan nytte seg av sin eigen framgangsmetode. Kort fortalt er produksjonen basert på fem grunnleggjande steg: plukk, visne, rulle, oksidere, varme. Nokre nyttar ikkje alle, mens andre nyttar enkelte steg fleire gonger.

Oksideringa er det viktigaste steget i forhold til kva for type te ein ynskjer å produsere. Tenk berre over kva som skjer når du fjernar skallet frå eit eple. Brunfargen kjem på grunn av at enzyma i eplekjøtet reagerer med i lufta etter at celleveggane er brotne ned.

Ved å framskunde oksideringa kan ein nytte seg av ulike metodar, som til dømes: rulle, banke eller kutte opp teblada. På den måten brytast fleire celleveggar ned, og enzyma kan reagera raskare.

Skilnaden på dei ulike te-typane er kor lenge, eller om dei får lov til å oksidere.

Temeistaren bestemmer når det er nok oksidering og set så i gang ein varmeprosess som vert kalla ”kill green”. Varmebehandlinga stoppar enzymaktiviteten og oksideringa.

Enkelt forklart vil også eit steikt eple ha den same gylne fargen etter steikinga som eit ferskt eple, fordi enzyma ikkje har fått anledning til å reagere med oksygenet i det heile tatt.

Frå blada vert plukka til dei vert tørka har dei rukke å visne litt. Under visningsfasen kan bladet visne litt, men sjeldan meir enn 20%. Tradisjonelt og ideelt sett vert blada tørka i sola, men der desse forholda ikkje tillet det, nyttar ein eigne rom over maskinvarme eller eld med tørkevarme på rundt 50 grader.

Kvit te kjem frå den delikate, umodne knoppen og/eller blada frå den fyrste flushen kjem kvit te frå. På grunn av den enkle prosessen beheld kvit te katekiner (antioksidanter), og fordi den består av friske skot har den også eit høgare koffeininnhald.

Om du får moglegheita til å prøve ein kopp te av høg kvalitet vil det gi te ei ny betydning. Sjølv vil eg gjerne ha meir av dette i Noreg.